Yeni Dünya
Bugün bilmem kaçıncı günü gerçekten ayrı düşüşümün. Bir bilinmezlik içinde, özüme sığınışımın, iç dünyama zoraki dönüşümün onlarca takvim yaprağından biri. Günler artık bugün doğan çocuklara isimler gibi laubalilikleri kaldıramıyorlar. Daha ciddi, daha gözüpek, daha sivrildilliler. Herbirinin aklında can yakmak var. Buzdağının eriyen yanında, buz gibi suya karışmayı bekler haldeyken bile, söyleyecek bir şeyimin olmadığı farkediyorum. Bu, buralardan geçen ilk akıntıya kapılıp, gitmeye karar vermem gereken an. Ama ben hiçbir zaman açık fikirli olamıyorum. Düşündükçe, durumumu sabit kılma güdüm yoğunlaşıyor. Oturduğum buz parçasını ne kadar sevdiğimi sayıklıyorum. Ne yardan geçebiliyorum, ne serden. Sonunda kararsızlığımla övünüp, öleceğim güne kadar diken üstünde yaşamayı seçiyorum. Olana bitene seyirci kalmayı tercih etmiyorum; bu bana biçilen rol. Alabildiğimin en iyisi. Fazlasını istersem, bu kışı aç geçirebileceğimi biliyorum. Daha kötüsü olmadı en azından demek, bugünü kazançla k...