Sapanlı Süvariler

Yayın evi müdürü bu yazıyı yazmam için çok ısrar etti ve bu ilk kitabım olduğu için fazlada karşı koyamadım açıkçası. Aslında şimdi bir giriş değil, bir kapanış mektubu yazmalıydım ama neyse. Bu satırlarda hiç bir şey hissedemedim çünkü yazarken ölen insanların çığlıkları arasında ağlayarak titrek kalemim doğum sancıları çeker gibi çırpınmadı, yazdığım sayfalar cebimde kanla ıslanmadı ve onları ben insanların ışıklarını alarak cam üstünde tekrar kelimesi kelimesine yazmaya çalışmadım. Bilgisayar karşısında klavye tuşlarına basmak onların tetiklere basması kadar kolay. Bu yüzden isterseniz bu kitabın giriş diye adladırılan sayfalarını çevirip ilk kısımdan okumaya başlayabilirsiniz. Ve siz bu satırları okumaya devam edenler. Ya kitabın yazımı sırasında çıkan haberlerden etkilenip içerideki vahşet günlerini okumamak için bu cümlelerde bi bahane yakalamaya çalışıyorsunuz yada o kitap kurtlarından birisiniz. Lütfen yanınıza bir bardak su alın ve birde küp şeker. Çünkü insanlar bu ikis...

Hayat bir oyunla başlar ve nasıl gelirse gelsin oyunla gelir sonu. Karşı cinsten iki kişinin oyunudur var eden hayatı. Ama yatakta, ama halıda, ama bangoda… oyundur oynanan ve başlatır yeni bir hayatı dişi olan.kimi zaman beklenen, kimi zaman kazara, kimi zaman istenmeden gelendir dünyaya. Başladığı gibi oyunla devam eder hayat. Acıkan bebek, ağlar doysun diye karnı. Yanlızlıktan sıkılır diye sonra, annesiyle, babasıyla ve onların hayatlarıyla oynamaya başlar. Eğer Amerika’da doğmuş ve uzay gemileriyle oynamışsa çocuk, adı Neil Armstrong olur. Ama yok Türkiye’de doğmuş, mahallesindeki ötekilerin çocuklarıyla koşturmuşsa asfaltsız sokakta adı Deniz Gezmiş olur. Kızsa şayet, bebektir, mutfak malzemesidir, ütüdür oyuncağı. Arabalarla oynatmazlar kız çocuklarını. Onlar kızdır, gidememelidirler çünkü. Ne olursa olsun kalıp hizmet etmekle yükümlüdürler bir kere. Çocuk erkekse iş başka. Silah tutuşturulur eline, asker oyuncaklar sonra, bir de arabalar var tabi. Özgür olur küçük adam, atlar...