Sapanlı Süvariler

Küçük bir masalın içerisinde sonunu mutlu bitirmek için çalışan küçük karıncalarız. Her yeni güne '' belki ''ler ile başlayıp,bugün de olmadı diyerek uykuya dalanlardanız.Her yeni gün bir şeyler daha katarken bizlere,bizler yıllar sonra '' tecrübe '' kazananlarız. Bazen sokakta yürürken genç yahut ihtiyar insanların çehrelerinde beliren tebessümü görünce seviniyorum. Aramızda umutlu olanlarda var. Umutsuzluğun sayısı çoğalsa da. Mesela mutlaka bir arkadaşınızla oturuyorken herhangi bir yerde,ağzınızdan birkaç cümle umutsuzluk içerikli cümleler dökülür. Oysa hayat kısa ve bugün karşımızda oturan insanın yarında karşımızda oturacağının herhangi bir kanıtı yok. Hayatlarımızı sıkıntılara ayırdığımız kadar mutluluğa ayırıyormuyuz?Sizce mutluluk ne mesela? Ben yüzümü doğanın ardına gizledim.Biri ona ulaşana kadar bir çok güzellik arasından geçecek. Temiz havayla hoş bir manzara görerek gelecek,belki biraz olsun sıkıntılarını unutarak.'' Hoşgeldin ...

Heyhat! Yok mudur çilelerimin bir dermanı? Yada bir yolu, gerçekleştirmenin buruk düşlerimi! Bunca kalabalıktan, bunca akıllıdan bir bileni. Heyhat! Mahkum olmuşum meğer hayallere. Farkında olmadan büyümüşler küçücük hayallerim bir balon gibi. Havalanmış olabildiğince içinde bir zavallı benimle. Aşağı her baktığımda küçülen gerçek, yukarı çıkarken ayran budalası gibi bakakaldığım gökdenizde süzülen narin kuşların, bulut denen o şeytan işi bilinç oyunlarının gölgesinde unutuluvermiş. Bulutlara ermeden önce biliyormuşum fakat aşıverince onları, görüp mavi güzelliği aşık oluncaya dek sürmüş farkındalığım. Heyhat! Meğer ben nasıl bir ayran budalasıymışım böyle. Her şeyi fark ettiğim ana denk düştü bulutlara elle dokunamadığım, narin kuşlara erişemediğimi anladığım dakikalar. Ve sonrasında başladı kederim eskisinden de ağır, eskisinden de büyük gelmeye. Hava almanın imkansız olduğu, görüşün sıfıra indiği dakikalarda aydınlandı sanki her şey bir anda. Ya atlayacak; hızlı ve kesin bir sonla b...