Sapanlı Süvariler

     Hayatımızı izlediğimiz ilk gün, evet ben yaşlandım diyebiliriz. Ölmeden önce geçen o film şeridi ise kısa filmcilere ve yaşlanmadan ölenlere has bir bonus. Sallanan sandalyenize oturduğunuzda ( Nedense yaşlılık ile ilgili hep bağdaştırırım bunu) izlemekten zevk alıyorsanız bazı şeyleri doğru ve doygunluk ile yapmışsınız demektir. Korku her insanda vardır. Bilmediği korkutur insanı ama ölüme doğru gittikçe dizleriniz titriyorsa ve hayata yüzünüze bir gülücük bırakacak kadar değer katmadıysanız, Hoş çakalın.Bir Tanrı ve onun yarattığı cennet ve cehennem olmasına gerek yok. Bilimsel bir gerçektir. Beyin ölmeden önceki son karesini tekrar eder.?! Sinirsel faaliyetlerini kaybetmiş bir hücre yapısı nasıl olur da tekrar edebilir? Neyse ergen soruları sormak değil amacım. Kısaca ölüm bir kapıdan geçiştir.      (Stand Up Guys filminden Al Pacino'nun, Noah Haidle'nin kelimelerini dile getirdiği sahneden) "İnsan iki kere ölür, birincisi ilk öldüğü zaman, ik...

Bu gece sözlerim yarım,sesim kısık ve gürültüler arasında izole olarak yazıyorum.Cennete bir mektup yazıyorum,yitirdiklerime ve tanrıya. Belki bir melek görünür ve elçiliğimi yapar göğün yedinci katında. Sevgili tanrım,öncelikle merhaba... Her şey iyi hoşta bir de yitirdiklerimiz olmasa. Neden diye sorgulamayacağım sakın kızma,soluğunun sayısı biten yaşamdan azad ediliyorda geride kalanlar niçin ulaşamıyor onlara ?Yani demek istediğim,neden kokularını,seslerini yahut en azından yaşadıklarını bilmeyi özlüyoruz?İnsan sevdiğini yitirdiğinde en çok sana kızıyor biliyormusun?Vakitli yahut vakitsiz, ölüm için bir vakit varmış gibi sanki. Dünyada savaşlar devam ediyor tanrım,dünyada her gün yüzlerce insan ölüyor.İzlediğinde üzülüyormusun?Gözyaşların akıyor mu?Kızma lütfen,sadece merak ediyorum çünkü sana ilk kez mektup yazıyorum.Aslında bütün varlıklardan kudretli olduğumuzu söylemişsin ama o kudreti göremiyorum?Hayvan sınıfına ayırdığımız canlılar,onlar biz kudretli insanlardan daha mer...

Kendimize aykırı bulduğumuz biçimler dahi bizim birer parçamızdır. Olanı olduğuyla kullansaydık,hayal güçlerimizi yitirirdik.Biçimimiz ne olursa olsun içimizde ki öz aynıdır. Bizler insanız,bizler hayvanız,bizler bitkiyiz.Darwin amcanın evrim teorisini reddederek kendi egolarımızı dört köşe zevke yatırmayı amaç edindiysekte bizler bu doğada olan herşeyiz.Çocukken rüyalarımda rengarenk maymunlar ve dev karıncalar görürdüm.Evimizin salonunda gezinirler,gizli duvar geçitlerinin arkasına girerlerdi.Uç noktalarda olan bir çocuk değildim ama benim uç noktalarım hayallerimdi,hala da öyle. Hayat benim için her zaman yağlı boya tablo gibiydi.Usta ressamı tanrı olan. Bazen beyaz bir tuvale iki üç fırça darbesi atar ve sanatı yaşatırdı,sanatla beraber doğayı ve insanı.Hayran olduğum en büyük eseri canlıydı.Sınıflandırmadan bir bütün haline getirdiği canlı.Belki insan belki hayvan belki bitki. Hissedebilmekti canlı olmak ve hissedebilmekti yaşamak. Bir örnek versem mesela,bir bitki hissedemese...

Dinsel dogmalara dayatılmış küçük bir hikayeyle başlar insanoğlunun yaratılışı.Havva'nın şeytanın galeyanına gelip Adem'e kutsal ağaçtan elma kopartmasını söylemesiyle.Adem Havva nın bu isteğini geri çevirmeyip elmayı kopartmasıyla vuku bulur hadise.Oysa insan çaldığı o elmayı halen daha geri götürüp af dilemeyi akıl edememiştir.İnsanız nihayetinde,mantığımız ve inançlarımız bir yere kadar.Her insan en az hayatında bir kez sorgulamıştır neden diye.Onca sorgulamaya rağmen kesin cevaplar bulamamışızdır. Bence tanrı insanı yalnızlığından sıkıldığı için yarattı! İnsanı insan olduğu için üstün kıldı. Mekanikleşmemiş davranışlarımızla,duygularımız ve hislerimizle vardık.İç güdüye dayalıydık. Acıktıysak avlanmalı,susadıysak su içmeli,üremek için sevişmeliydik. Eminim ki Adem ile Havva dünyaya düştüklerinde şömine olsaydı,bir kaç kadeh şarap eşliğinde bir ayı postunun üzerinde sevişmek isterlerdi. İnsan geliştikçe insan olmayı unuttu.Ateşi buldular,bedensel temaslarla ısınmakta...